♡ Morgen, vandaag even niet. ♡

De zachte tonen van Ludovico Einaudi nemen me vast. Ze drijven met mij mee op de golven van het verdriet dat ik voel vandaag. Het voelt zacht, sluimerend maar het raakt me tot in het diepste van mijn hart.

Verdriet, een moeilijk thema. Het doet pijn, bij mezelf en ook als ik het bij anderen zie. Dan zou ik het graag willen weg nemen en een glimlach tevoorschijn toveren. Maar die manier werkt niet langer voor mij. Het mag er zijn, mijn verdriet en dat van anderen.

Vroeger stopte ik mijn verdriet weg onder de grond, ik stampte het goed aan zodat het niet meer naar boven zou komen. Doorheen de jaren werd het groter en ik moest steeds meer moeite doen om het te onderdrukken. Tot het plots te groot werd en meer kracht had dan ikzelf. Het overviel me.

Ik was bang om hier mee aan de slag te gaan. Het leek zo groot, onoverkomelijk, donker en allesverslindend. Maar ik kon niet anders. Ik ging er door. Ik heb geleerd om mijn verdriet ruimte te geven, om het te aanvaarden zoals het is. Het verdriet kwam in golven. Eerst hele grote, die mij volledig overspoelden. Door ze toe te laten en niet langer weg te duwen gaf ik die golven ook ruimte om zacht uit te lopen waardoor hun kracht verminderde. Langzaam maar zeker werden de golven minder groot en kreeg ik iets meer tijd tussen de golven in. Op dit moment komen de golven niet veel hoger dan mijn knieën. Ik verdrink niet meer, ik blijf staan en ik voel.

Voor mij is verdriet een gevoel dat net als liefde een plaats verdient in mijn leven. Met al zijn aspecten. Onverwacht huilen bij een zin die je hoort, een lied dat speelt of een beeld dat je ziet. De herinnering en het besef dat die persoon er niet meer is. Ik probeer om me hier niet voor te schamen, het maakt me tot wie ik ben.

Want ik ben ook wie ik heb verloren.

Verdriet en liefde hangen samen. Als ik mijn verdriet durf te delen, dan krijg ik liefde terug in de vorm van een warme knuffel, een zacht woord, een begrijpende blik, een verademende stilte en er gewoon mogen zijn. En wat ik nog het schoonste vind, dat is dat het verdriet me herinnert aan de liefde die ik nog steeds voel voor de mensen die ik zo hard mis.

Wat vond je van mijn blogpost?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *