⟪ Inside out ⟫

Pixar films, I love them. Ze zijn schoon, ontroeren en beroeren en deze haalt ook nog eens een thema aan dat ik bijna niet over mijn lippen krijg. Dus schrijf ik erover.

Inside out, een film over de verschillende emoties die het gedrag van de mens sturen. Een echte aanrader! Iedereen kent blijdschap. Ook wel vreugde of vrolijkheid genoemd. Dat was mijn meest gewaardeerde emotie. Ik was altijd blij en opgewekt, ik zag in alles het positieve en zelfs bij ongemakkelijke situaties kon ik glimlachen.

Mijn andere emoties waren tijdelijk werkloos want blijdschap nam de bovenhand. Boosheid? Oei, neen, ik wil niet dat ik boos ben op mensen. Ze zouden wel eens boos kunnen worden op mij. Afkeer? Hooguit bij een snottige oester die ik in mijn mond stak. Angst? Ik weet nog dat ik trots zei op één van mijn sollicitaties (ik was toen al 26 jaar): “Ik ben nooit bang, angst dat is een slechte raadgever”. Verdriet? Wacht, is dat iets met tranen, pijnlijke gevoelens en mensen die ongemakkelijk worden? Juist ja, NEXT!

Gelukkig had ik blijdschap. Daar kon ik steeds op terugvallen. Had iemand me uitgelachten en was ik daar boos om? Dan lachte ik gewoon mee. Voelde ik me gekwetst en was ik verdrietig? Dan lachte ik die tranen gewoon weg nog voor de mensen rondom mij ongemakkelijk werden. Was ik bang? Dan hing ik gewoon de clown uit. Afgunst? Die tante die me steeds een natte smakkerd gaf op mijn wang en ik die dacht “IEUW”? Ik kon enkel vriendelijk glimlachen.

Mijn trouwe kameraard, blijdschap. Ze draaide heel wat overuren en probeerde moedig alle ballen in de lucht te houden. Het lukte haar aardig, gedurende vele jaren en zonder verpinken. Tot ze uitgeput neerviel, alle ballen gingen neer. Ik had plots geen glimlach meer om mijn boosheid te verbergen. Mijn angst werd heel confronterend. Mijn afgunst was vreselijk eerlijk. Mijn tranen werden niet meer weggelachen.

Daar stond ik dan, ik en mijn emoties. We kenden elkaar amper maar we werden gedwongen om overeen te komen want blijdschap lag ziek in bed. De kennismaking verliep stroef maar geleidelijk aan kon ik hen wel appreciëren. Hoe ik dat gedaan heb? Door me af te vragen wat die emoties me eigenlijk te vertellen hebben.

Emoties, het zijn voor mij raadgevers en hebben elk hun eigen functie. Als ik boos word dan wil ik eigenlijk gehoord worden. Angst toont me waar mijn persoonlijke grens ligt. Verdriet is voor mij een manier om begrip en steun te vragen en afgunst vertelt me gewoon om geen snotterige oester te eten of andere dingen die mijn lijf niet zo tof vindt.

En blijdschap, die danst hier gelukkig weer vrolijk rond in mijn keuken, maar alleen als ik mij gelukkig voel en daar ben ik oprecht heel blij om.

Happy-sad-angry-fearful-disgusting vibes,

Lies

Wat vond je van mijn blogpost?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *