♡ Morgen, vandaag even niet. ♡

De zachte tonen van Ludovico Einaudi nemen me vast. Ze drijven met mij mee op de golven van het verdriet dat ik voel vandaag. Het voelt zacht, sluimerend maar het raakt me tot in het diepste van mijn hart.

Verdriet, een moeilijk thema. Het doet pijn, bij mezelf en ook als ik het bij anderen zie. Dan zou ik het graag willen weg nemen en een glimlach tevoorschijn toveren. Maar die manier werkt niet langer voor mij. Het mag er zijn, mijn verdriet en dat van anderen.
Continue reading “♡ Morgen, vandaag even niet. ♡”

❤︎ I am, who I am ❤︎

Internationale vrouwendag. Vroeger had ik gezegd: “Hoera, we krijgen 1 dag en de andere 364 dagen moeten we vooral stil zijn en mooi wezen.” Het cynisme droop ervan af. Ik snapte al dat gedoe rond het vrouw zijn niet goed. “Man up”, dacht ik.

Daar zit het hem net. Ik dacht tot voor kort “man up” want vrouw zijn beschouwde ik als een zwakke kant van mezelf. Ik kon de kwaliteiten van mijn vrouwelijkheid niet zien. Ik kreeg ook al heel vroeg te horen dat ik eigenlijk een jongen was. Continue reading “❤︎ I am, who I am ❤︎”

★ Cactus, iemand? ★

Ik heb me pijn gedaan. Weeral. Ik vraag me af waarom dat steeds weer gebeurt.

Waarom wandel ik steeds weer die kamer in, vol cactussen die me prikken. Links, rechts, mijn handen, mijn gezicht, tot in mijn hart. AUW! Ik weet dat cactussen prikken en toch ga ik er steeds weer naartoe alsof het me niets zal doen.

Schaamte, een raar beestje. Ik hoorde onlangs dat er 3 manieren zijn om schaamte te bevechten. Continue reading “★ Cactus, iemand? ★”

• Buckle up buttercups •

Het was deze ochtend weer van dat.

Toen mijn wekker afging maakten de saboteurs me wijs dat ik niet zou bereiken wat ik wou bereiken: “Lies, blijf lekker in je bed liggen, je bent te moe, je moet je haar nog wassen, ga je echt de bus nemen? 9u haal je nooit!”. Ook de excuses passeerden de revue: “Zeg dat je ziek bent, iedereen heeft de griep” of “Je bus kwam niet opdagen, dat verdomde openbare vervoer!”.

Ik voelde me moe en uitgeput en mijn dag was nog niet eens begonnen. Continue reading “• Buckle up buttercups •”

• Saboteurs •

Vorige week had ik nog een training in Edinburgh. Ik barstte van de energie, dromen, ideeën en inspiratie. Ik kon de wereld aan en ging mijn dromen realiseren.

Dat was buiten mijn gekende vrienden gerekend. Ik noem ze de ‘saboteurs’. Je kent ze wel, die stemmetjes in je hoofd die zeggen ‘Wie denk je wel dat je bent?’ of ‘Je bent lang niet zo goed en slim als je wel denkt!’ of wat dacht je van deze: ‘Stop maar met dromen en doe maar gewoon, dat is al gek genoeg!’

Mijn saboteurs zitten de laatste tijd iets te vaak aan het stuur van mijn bus waardoor we rondjes rijden in het park genaamd ‘Comfort Zone’. Continue reading “• Saboteurs •”