Twee jaar geleden werd ik ‘mama’

Kijk. Dit is weer zo een blog. Het stroomt. Gewoon uit mijn vingers.

Mama worden, je hoeft er niet noodzakelijk een kind voor te krijgen. Allé, het overkwam mij toch. Ik zal je vertellen hoe dat ging.

De laatste dagen zijn heftig geweest. Als het zo heftig is, dan wil ik graag weten welke energie er in de lucht hangt. Ja, ik ben heel gevoelig voor de energie in de lucht. Ik ben blij dat ik dan websites kan checken voor zo een astrologisch ‘weerbericht’. Hoe staan de planeten en de maan en welke poorten gaan er open? Deze keer las ik dit bericht.

De afgelopen en komende weken zijn er heel wat eclipsen. Dat zijn maan- of zonsverduisteringen. Zoals morgen dus (27 juli 2018), een maansverduistering, ook wel de bloedmaan genoemd. Ze zal zeer goed zichtbaar zijn bij ons in België. En voelbaar ook.

Nu, wat maakt dit voor mij zo bijzonder? En vooral, wat heeft dit in godsnaam te maken met mama worden? Wel, blijkbaar stonden de eclipsen 20 jaar geleden op exact dezelfde graden. Deze eclipsen zijn dus ook het afronden van een 20 jarige cyclus. Dan mag je jezelf de vraag stellen wat er 20 jaar geleden is gebeurd? Ja, in 1998, denk maar eens goed na. Wat is er bij jou toen gebeurd?

Ik hoef er niet lang over na te denken. Op 28 december 1998 is mijn papa overleden. Ik was toen 10 jaar oud, nog een kleine meid. Die kleine meid in mij is toen, op dat moment, gestopt met opgroeien en zich ontwikkelen. Ze is in haar schulp gekropen. Het deed teveel pijn.

Het kind in mij wou niet meer groeien maar de wereld ging gewoon door en mijn lichaam groeide verder. Ik werd groot en om die kleine meid in mij te beschermen heb ik doorheen de jaren allerlei beschermingsmechanismen opgetrokken.

Maar die bescherming werkte eigenlijk niet goed meer. Twee jaar geleden ging ik daar aan onder door. Een burn-out met depressies. Na enige tijd in behandeling nodigde mijn psychologe me uit om contact te maken met mijn innerlijk kind. “Heb ik een innerlijk kind?” Ze glimlachte, zoals alleen zij dat kan. Ik begreep dat het iets was dat ik moest onderzoeken.

Dat deed ik, aan de hand van ‘inner child meditaties’ maakte ik contact met mijn innerlijke kind. Dat was zo bevrijdend. Het kind in mij was zo blij dat ze eindelijk aandacht kreeg. Dat ik naar haar keek en leerde luisteren.

Op dat moment ben ik mama geworden. Mama van die kleine meid in mij. In het begin was het niet eenvoudig. Ik wist niet goed hoe ik mij moest gedragen. In het begin was ze ook heel boos en verdrietig. Dus ik wou niet teveel toegeven aan haar grillen want ik had de overtuiging dat ik een kind niet teveel haar goesting mocht geven. Want ‘dan wordt het een verwend nest dat er misbruik van zal maken‘. Ik kan je zeggen, met het hand op mijn hart: “Dat is dus niet waar!” Geef het kind in jou maar alle aandacht dat hij of zij vraagt. Je krijgt er zoveel voor terug.

Nu wandelen we samen. Zij en ik. Hand in hand in een weide. We kijken naar elkaar en ik zie vertrouwen in haar ogen. Vertrouwen in mij, haar mama. Dat ze mag zijn wie ze is. En dat dat goed is. Dat ik er altijd voor haar zal zijn. Zo schoon. Ik ben een trotse mama.

Dus die 20 jarige cyclus van mij, die gestart is in 1998 en nu afgerond wordt. Het klopt voor mij. Aan het begin van de cyclus werd mijn contact met mijn innerlijke kind koudweg afgesneden. Nu heb ik dat contact weer, heel warm en vol overgave, opnieuw opgebouwd.

En ik voel, het is goed nu. Ik ben al een trotse mama, klaar om nog eens mama te worden.

Als je hier graag over wil praten of iets wil delen, mail of bel me gerust. Want ook om contact te maken met je innerlijke kind begeleid ik je graag. 

❤︎
Lies

Wat vond je van mijn blogpost?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *